Dazzled Kid

Fyfe komt op met lange jas, sjaal, hoed en neemt plaats achter een drietal nader te bepalen toetsinstrumenten. My Chosen One wordt ingezet. Een prachtig waarom-liedje zonder antwoord. Dan gaat de bolhoed af en volgen nummers als Made-Up Lovesong #43, Redwings, Annie, Let’s Not Wait, Sea en het (gelukkig) onvermijdelijke Trains To Brazil. Naast de betere nummers van het album dus een scala aan B-kantjes, EP-materiaal en ander obscuur werk, waarmee je als verstokte fan gewoon niet onder de peer2peer uitkomt.

Helaas vernam ik uit gesprekken linksachter mij dat menig bezoeker ófwel principieel tegen peer2peer is, ófwel verwachtte dat de band bij concerten toch voor de wat meer toegankelijker nummers zou kiezen. Zo konden een dolenthousiaste Fyfe, een wild heen-en-weer-bewegende Lord Magrão en een saxofonist uit Hilversum al hun muzikaliteit voor hun ogen bij een groot deel van de zaal zien vervluchtigen.

Het zijn keuzes die je als band moet maken. Men had kunnen kiezen voor nummers als We’re Here, Who Left The Lights Off Baby of wellicht iets van de nieuwe überobscure EP Of The Night, waarvan het fantastische Bad Boyfriend zeker niet had misstaan op een avond als deze. Guillemots kozen echter voor de wat meer melancholische stukken, oprecht de zaal ingeschald, van waaruit een weer een oprecht ‘onbekend maakt onbemind’ weerklonk.

Het kon mij persoonlijk verder niet zo boeien wat het publiek om mij heen ervan vond; voor argumentatie zie eerste alinea. Voor mij stond nog steeds een geniale band met een onnoemelijk grote dosis creativiteit, lef en vooral muzikaliteit. Het onomstotelijke bewijs daarvoor kwam als toegift. Blue Would Still Be Blue werd gespeeld zónder versterker, zonder rugsteun, luchtsteun, ja zelfs staande linksvoor op het podium. Met slechts zo’n draagbaar keyboardje (of hoe het ook mag heten) verpletterde Fyfe iedere aanwezige in de muisstille zaal. Daar ga ik gemakshalve in ieder geval maar even van uit.

Met een gelukzalig gevoel liep ik naar buiten, God op mijn blote knieën dankend dat niemand zijn mobieltje afging.

© Dazzled Kid, 2006

Voor de geluidskwaliteit ben ik ook niet bang. Waar Midlake het van het zuivere, breekbare moest hebben, draait het bij Guillemots toch vooral om de geordende chaos van internationale invloeden (Engels, Braziliaans, Canadees en Schots) en bijbehorende 'instrumenten'. Hier geldt wederom: een verslagje volgt binnen enkele dagen!

© Dazzled Kid, 2006

Vanavond is het weer eens tijd om mijn zuur verdiende Gauchos-centjes in één klap uit te geven. 'Zuur verdiend' krijgt deze week nog eens extra glans, omdat ik afgelopen vrijdag het recordbedrag van wel 1 euro aan fooien over één week uitgereikt heb gekregen. Een extra stimulans om u als vrijgevig en bovenal vermogend lezer van dit blog nogmaals op te roepen eens bij Gauchos te komen eten, maar dat terzijde.

Die centjes gaan we vanavond uitgeven in het kader van een concert van Midlake. Omdat het me de grootst mogelijke moeite kost om de stijl van de band te omschrijven, hier de clip bij het hoogtepuntje van hun laatste album:

Een verslagje volgt wederom over een paar dagen. Het is niet anders.

© Dazzled Kid, 2006

Door mijn ouders ben ik verzocht om dit weekend thuis te komen omasitten, zodat zij zelf eens gezellig een weekendje met kennissen op vakantie kunnen. De gedachte aan een weekendje alleen met oma maakte me meteen al 15 jaar jonger. En jawel, toen ik na een lange trein- en busrit bij miezerig en ronduit koud weer in het schemerdonker thuiskwam, stond er in oma’s keuken al een pannetje met aardappeltjes op het vuur en daarnaast zo’n braadpan met vlees, dat al de hele middag op zacht vuur in de jus had gelegen. De radio stond op de regionale zender… oftewel, de toon was gezet.

Onder het eten hadden we het over mijn ‘school’, wat ik nu precies deed, of het me makkelijk afging, wat voor werk ik deed, mijn ‘school’, wat ik nu precies deed, of het me makkelijk afging, wat voor werk ik deed, mijn ‘school… “Nee oma, ik hoef geen toetje. Na zo’n homp vlees, een liter jus, een handvol aardappelen en die lekkere, nog warme, zelfgemaakte appelmoes, heb ik echt genoeg gehad. Ik ga nu even naar onze huiskamer.” “Moet je huiswerk maken?” “Uhh… Ja.” Mijn kneuterigheidsquotum is vol voor vandaag. Morgen drinken we weer samen koffie.

Kneuterigheid is best fijn op z’n tijd. Iemand die ook van kneuterigheid houdt, is onze premier. Na Mamma Mia, Lingo en RTL Boulevard, heeft hij nu bij Paul Rosenmöller ook zijn liefde voor Duitse Bierfesten uit de doeken gedaan. Het kan niet op. Wat is het toch een gewone man hè? En met zo’n lange jas ziet hij er ook best intelligent uit. En ze zeggen dat het toch zo goed gaat met de eekenemie enzo? Weet je, ik stem gewoon weer op hem, dan gaat het vast wel weer goed. En dat gedoe met die allochtonen enzo? Dat is de schuld van de linksen. En die Wouter Bos die weet het altijd beter, maar dat is heus niet zo.

Ook dat is kneuterigheid, maar niet de kneuterigheid waar mijn oma en ik ons aan bezondigen dit weekend. Toch heeft het één zeer zeker met het andere te maken. Na vier jaar opportunisme, onmenselijkheid (waar hij vervolgens mee weg komt), geniepigheid, vals pronken, nog meer vals pronken, heeft Balkenende de kneuterigheid tot een waar machtsmiddel ontwikkeld: repressieve tolerantie op polderniveau. En het werkt! In de politieke barometer staat het CDA nu op 47 zetels en lijkt de premierstrijd zelfs uit te blijven. Ik heb er in de afgelopen twee weken een paper over geschreven en ik moet zeggen: je wordt je er soms op een akelige manier bewust van hoe democratie werkelijk in elkaar zit. Interessant is het wel! Misschien een onderwerp voor morgen bij de koffie.

© Dazzled Kid, 2006

...The Rapture! Leuk hoor, zeer energiek en een volle zaal, hoewel het daar eerst nog niet zo naar uitzag.

Om het publiek niet al te zeer af te schrikken begon het bandlid met de meest gemiddelde stem met zingen, zodat het publiek langzaam kon wennen aan het Rapture-geluid. Vervolgens zette bandlid twee (zo'n typisch indie-figuur met ogen en oren verstopt achter een ongeordende bos halfkrullend haar) in met een stem die ook zonder microfoon tot zeker de achterste jas in de garderobe te horen moet zijn geweest. Grapjes over te strakke broeken en dolfijnen en vleermuizen zal ik niet maken, maar mijn God wat een über-schel geluid was dat! Ja, Phil Collins, ook als je er een irritant kutgeluid uit je strot komt, kun je daar je publiek nog een hoop plezier mee bezorgen. Ik zou zeggen: bezoek eens een concert van The Rapture en doe er je voordeel mee.

Ik was krap aan thuis en het volgende concertbezoek was alweer vastgelegd:

 

Even een Lingo-update:

Zojuist zijn de vragen van Joop Atsma behandeld in de Tweede Kamer. Minister Maria weigerde zowat het woord Lingo überhaupt in de mond te nemen, omdat ze zich pertinent niet wilde mengen in de programmering van de Publieke Omroep, "want dan komen we terecht in sferen van censuur, en dat moeten we ten allen tijde voorkomen." Daar heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in, waardoor de (rode, blauwe, groene, enfin, u vult zelf maar in) bal weer bij Atsma lag. Die werd vervolgens het vuur aan de schenen gelegd door de kamerleden Gerkens (SP), Naamgenoot van Dam (PvdA) en Slob (CU) die klaarblijkelijk allemaal mijn weblog hadden gelezen en Atsma's CDA-fractie zélf verantwoordelijk stelden voor het feit dat een netcoördinator dit zomaar kan beslissen. Atsma niet op de kaart van de kaart en meteen einde debat. Overigens heeft de TROS al een voorzichtige middelvinger aan meneer de netcoördinator laten zien: "Wij gaan lekker toch door met Lingo. Zo!"

Overigens kwam de VVD-fractie met haar eigen wensenlijstje. Enkele kamerleden wilden graag Van Gewest Tot Gewest terug, en ook werd gelobbyd voor de comeback van Mr Ed. Tevens moest de Berenboot volgens een anonieme VVD'er (ik heb zo mijn verdenkingen) weer terug op de buis.

Zucht...

Overigens heeft al dit gedram één kamerlid al behoorlijke kopzorgen bezorgd, want als er één kamerlid is dat zich niet weet te profileren op een onderwerp als Lingo, dan is het Geert Wilders wel. Gelukkig komt er dan deze week eindelijk het debat over de boerka (Lingowoord?). Wordt ongetwijfeld vervolgd.

© Dazzled Kid, 2006

Nog even iets over wijsbegeerte,

Ik ben nu alweer zo’n vijf weken bezig met naar colleges gaan en teksten lezen enzo, en dat allemaal nog steeds aan de faculteit wijsbegeerte. Ik volg nu de vakken Wijsgerige Ethiek, een eerstejaarsvak en Posities in de Sociale Filosofie, een keuzevak voor ouderejaars waarin de Verlichting besproken wordt. Maar wat beide vakken letterlijk zo oneindig interessant maakt, zijn al die vruchteloze discussies. Je zou toch eens filosofiedocent zijn…

Het is enorm interessant om je af te vragen of er een universele moraal is die we in potentie allemaal bezitten… of misschien moeten we allemaal ons eigen geluk nastreven, omdat dan uiteindelijk iedereen gelukkig zal worden.

Of wellicht moeten we altijd voor de meest nuttige handeling kiezen, zoals het utilisme ons voorschrijft. Deze stroming wordt natuurlijk elk jaar weer besproken en elk jaar wordt aan de kersverse eerstejaarswijs(be)gerigen dezelfde casus voorgelegd. Stel je het volgende voor: Een man die op zijn werk makkelijk gemist kan worden, geen vrienden heeft en ook geen belangrijke maatschappelijke functie vervult, bezoekt zijn doodzieke moeder in het ziekenhuis. In datzelfde ziekenhuis liggen drie heerschappen die elk een bijzonder waardevol bestaan leiden: Meneer 1 staat op het punt om hét medicijn tegen kanker uit te vinden, maar kan zijn werk niet voortzetten omdat hij wacht op een nieuwe nier. Meneer 2 zat om de tafel met George Bush en Mahmoud Ahmadinejad en stond op het punt van een diplomatieke doorbraak, maar werd ziek en wacht op een nieuwe lever. Meneer 3 ten slotte is Steve Irwin, die schijnt ook iedereen heel belangrijk te vinden en hij wacht op een nieuw hart.

Goed, volgens de utilist is het nu moreel juist om de nutteloze man te doden en zijn organen te gebruiken om meneer 1,2 en 3 te redden. Zo voldoet men immers aan het criterium van het nastreven van het meeste nut.

De discussie die volgt is tot in het detail te voorspellen. “Maar je mag toch niet een gezonde man doodmaken” en “Geen enkel weldenkend mens zou tot die oplossing komen” en “nou, ik wel” en…

Volgende onderwerp: Immauel Kant. Is de mens een ‘vrij’ wezen?

Deze bijna. Nog een kwartiertje…

© Dazzled Kid, 2006

Hallo,

Jullie werken allemaal in het restaurant, wij proberen altijd onze gasten in de watten te leggen zodat zij een leuke avond hebben en wij voldoening krijgen in ons werk zodat zij het nog leuker vinden omdat wij vrolijkheid uitstralen zodat zij meer fooi geven en zelfs nog terug komen zodat het restaurant nog beter gaat lopen enz. enz.

Maar we blijven natuurlijk ook een commercieel bedrijf en daar heb je een leuke omzet bij nodig en winst en lage kosten. En over die lage kosten wil ik het met jullie over gaan hebben.

(...)

De laatste tijd zijn de naborrels erg gezellig en druk bezocht, geen enkel probleem dat moet kunnen en het is goed voor de werksfeer, echter is er een regel bij alle Gauchos filialen dat er na het werk door de werknemers die gewerkt hebben die avond 2 sluitdrankjes mogen worden genuttigd en juist deze regel ga ik terug invoeren.

Ik waardeer jullie stuk voor stuk. Ik vind dat we een leuk team hebben en dat er goed gewerkt wordt en ik weet dat zo'n naborrel voor jullie veel betekent.

Het is alleen dat het de laatste tijd uit de hand gelopen is met de hoeveelheid drank die genuttigd wordt per persoon en met welke snelheid dat gebeurt en die twee factoren zorgen voor een grote onvoorziene kostenpost.

Per direct gaat dus de regel in dat er per persoon twee drankjes mogen worden genuttigd na het werk en dan in de vorm van bier, wijn of fris ( tijdens het werk kunnen jullie gewoon koffie, thee en fris blijven drinken ).

Deze sluitdrankjes zijn niet overdraagbaar aan andere en je kan ze ook niet sparen dat als je gisteren maar één drankje hebt gehad je er vandaag dus drie mag.

Ik hoop dat jullie deze beslissing respecteren en na zullen leven, wij ( het management ) gaan er op letten en we hebben geen zin om politie agentje te spelen.

Het restaurant wordt per direct ook maximaal drie kwartier na het opmaken van de kas door iedereen verlaten inclusief het management.

An intro in English to start off with. I put all my photo's of Århus on this space, just for once with English descriptions. It has been a great week. It's nice to see the people again you spent half a year of your life with, and although this time only five people could make it, the Coimbra vibe is still there :) It was nice to see where Gry lives, to meet the people she lives with to know what she likes to do when she's not in Portugal, partying and drinking with people from all over the world. I'd say let's do England, Belgium, Germany and Holland as well, but it may be dangerous to say that. Making big plans often results in waiting for someone else to suggest something. But I think we're all active and curious enough to actually make it happen. Anyway, we have to do something in return for Gry's excellent hospitality! Thanx again everyone :)

En nu in het Nederlands: het was een kutweek! Nee hoor, geintje :) Århus was erg geslaagd, zoals mijn hele vakantie tot nu toe eigenlijk. Ik wil het volgend jaar eigenlijk precies hetzelfde doen. Niks plannen van tevoren, maar gewoon week voor week doen waar je zin in hebt. Mijn vakantieseizoen is dit jaar eigenlijk al in mei begonnen, met de Queima das Fitas. Daarna volgde de echte vakantie met wat uitstapjes hier en daar en wat heen-en-weer-gereis tussen Utrecht en Eibergen, gevolgd door een weekendje Zandvoort met vrienden. Alweer in alle opzichten zeer geslaagd. Verder had ik de hele zomer al geroepen dat ik naar Lowlands wilde, en uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat het dan het beste is om maar gewoon een kaartje te kopen. Wederom geen spijt van gehad! En dan nu vier daagjes Århus met wat oude maatjes uit Coimbra, Portugal.

Vakanties waren altijd zo voorbij, maar aan deze vakantie lijkt geen einde te komen. In positieve zin, welteverstaan. Als ik één ding heb ervaren deze zomer, dan is het wel dat je dingen die je in je hoofd hebt gehaald uiteindelijk maar het beste kunt doen, omdat dat meestal goed uitpakt én omdat je zo weer plaats maakt voor nieuwe dingen.

Dinsdag weer naar de uni. Dat lijkt al zo lang geleden dat het op de één of andere manier ook weer nieuw is. Een voldaan gevoel :)

© Dazzled Kid, 2006

Zo, da’s ‘nen besten zet ‘eleene. Uitleg volgt. Ik heb namelijk een baantje! Ik treed in de voetsporen van mijn kleine zusje, die kok als leerling-kok in een restaurant werkt. Zelf sta ik ook in de keuken, zij het de spoelkeuken, maar dat terzijde. Na volgende week donderdag krijg ik enige promotie naar de bediening en wellicht later naar de echte keuken, waar het wél lekker ruikt.

Dat afwassen is nou niet direct de manier waarop ik mijn zomervakantie wil spenderen, maar meneer de überafwasser is even op vakantie. Deze onvolprezen vakman schijnt dat werk al 15 jaar te doen, in die ene spoelkeuken welteverstaan. Uit deze wetenschap put ik de hoop dat ik het nog tot donderdag volhouden mag en dat het daarna voor eens en voor altijd, of toch in ieder geval voor een paar weken, afgelopen mag zijn. Verder vind ik het werk helemaal prima. Van mijn collega’s werkt zo ongeveer de helft er nog niet langer dan een jaar, sommige zelfs ook nog maar enkele weken. Dit tot ongenoegen van Paris Hilton en Nicole Richie (namen gecensureerd, echte namen bij de redactie bekend), die al dat jonge grut wel kunnen wegkijken. Met mijn twee dagen diensttijd heb ik maar gemeend mijn mond te moeten houden, maar al pratende met wat collega’s op de fiets naar huis bleek ik niet de enige die deze twee met terugwerkende kracht wenste te aborteren. Uit deze bevestiging putte ik weer enige hoop.

Naast deze onverwachte carrièremove, overigens een direct gevolg van een gemiste trein op Amsterdam Centraal, heeft juli wat mij betreft nog veel meer vreemds te bieden. Na vier jaar blunderen, doemdenken, en het opruimen van ‘de financiële rommel van paars’, worden CDA en VVD beloond met 69 zetels in de jongste peilingen. Bravo Nederland! We hebben weer het geheugen van een goudvis. Even een aide-mémoire: Wie was er ook alweer minister van financiën tijdens 8 jaar paars? En wie was er minister van financiën gedurende Balkenende II alsmede III? Juist. Doe me een lol en wees zo verstandig om door alle onvermijdelijke belastingvoordeeltjes heen te prikken die ons ongetwijfeld nog te wachten staan in de laatste maanden Balkenende III. Die man moet weg. Dit hele kabinet moet weg. Rita moet terug naar de gevangenis, als directeur of achter de tralies, het is mij om het even. En onderbuikpolitici als Pastors, Wilders, Nawijn en Eerdmans, wil ik al helemaal niet meer horen na de komende verkiezingen. En dan is er nog dat fabeltje dat linkse partijen niet met geld kunnen omgaan… weet iemand nog welke regering na haar zittingsperiode het laagste begrotingstekort tot nu toe heeft achtergelaten? Laat dat nu net het meest linkste kabinet in de Vaderlandsche Geschiedenis zijn.

Dan nog iets dat qua ‘vreemdheid’ zeker kan tippen aan de vorige alinea. Komend weekend zal namelijk de eerste keer zijn dat iemand een extra koelkast gaat meeslepen naar een vakantiebungalowtje van CenterParcs. Het schaamrood staat mij op de wangen als ik beken dat de schuldigen enkele van mijn eigen vrienden zijn. Soms zijn het gewoon een stel pubers die zich ten doel stellen om maar zoveel mogelijk kratten bier naar binnen te werken en verder op hun luie reet blijven zitten, en dat ‘vakantie’ noemen. Binnen dat zootje zal ik mijn plaats wel weer weten te vinden. Het strand als vluchtoord, maar dat blijft binnen de 4 kaders van dit computerscherm, begrepen?

Op het strand ga ik dan zitten nadenken over de ergernissen die nog gaan volgen. De populistische verkiezingscampagne in de maanden vóór 22 november is daar zeker één van. Verder volgt dan nog staatssecretaris Ross (CDA), die lekker op vakantie is en geen zin heeft om iets te doen aan de crisis in de thuiszorg, waar de zorgen zich opstapelen door een groot personeelstekort en de aanhoudende hitte. Ook ga ik mij nog ergeren aan de nieuwe dienstregeling van de NS, die ervoor gaat zorgen dat ik van Eibergen tot Apeldoorn in tergend langzame stoptreintjes zit. Als gevolg daarvan ga ik meer tijd doorbrengen in Utrecht, hetgeen mij nog wat meer gelegenheid geeft te werken en mijn begrotingstekort (weer een ergernis) enigszins weg te werken. Na het werk drink ik dan nog wat gratis biertjes aan de bar en hiervan verwacht ik ook dat het van plezier zal omslaan in ergernis in de vorm van een originele bierbalg. Enfin, genoeg ergernissen dus om reikhalzend naar uit te zien. Laat de rest van het jaar maar komen!

© Dazzled Kid, 2006

Gisteren kreeg ik een boekenbon. Eigenlijk waren het er 4, à 7,50, dus ik kan deze zomer voor 30,- aan leesvoer verorberen. Ik ken veel mensen die daarmee nog altijd een stukje zomer overhouden, maar een snelle lezer ben ik nooit geweest. Nu het dilemma: wat ga ik kopen? De makkelijkste weg zou zijn om het gehele bedrag maar aan studieboeken te besteden. Of aan een Portugeestalig boek, mede omdat de bonnen van de opleiding komen, als blijk van waardering voor de fabelachtige wijze waarop ik tijdens het vertaalcongres pepermuntjes stond uit te delen. De waarheid is dat er nog zo’n 3 Portugese boeken geduldig op mijn boekenplank liggen te wachten om verslonden te worden. Eigenlijk heb ik mijn keuze al gemaakt. Ik ga zometeen bij de Bruna het boek ‘Generatie Einstein’ van Jeroen Boschma en Inez Groen kopen.

Eens in de zoveel tijd heb je weer zo’n schrijver die in één week alle tv-zenders, radioprogramma’s en opiniesites afgaat, ventend met een of ander baanbrekend, of historisch gezien bijzonder interessant boek. Karin Bloemen presteerde het laatst met haar voetbalboek voor vrouwen en een tijdje terug deed Gijs Groenteman hetzelfde met een boek over Willem Ruis. Bij gebrek aan een Oprah’s Bookclub en bijbehorend kwijlend huismoederpubliek, is dit in Nederland nu eenmaal de enige manier die gegarandeerd succes oplevert. Gaandeweg zo’n week lees je overal passages uit het desbetreffende boek, totdat aan het eind van de week je interesse totaal verdwenen is.

Twee dagen geleden besteedde nova aandacht aan Generatie Einstein. De schrijvers, afkomstig uit de reclamewereld, beschrijven in dat boek de opvolgers van de Generatie Nix. De jongere van nu is die schuchtere houding na de babyboom helemaal zat en steekt dat niet onder stoelen of banken. Hij wordt blootgesteld aan een voortdurende informatiestroom en weet daar in tegenstelling tot zijn voorgangers prima mee om te gaan. Er wordt onderzocht, gediscussieerd, gecommuniceerd op een totaal andere manier dan de veertigers van nu gewend zijn. De negatieve houding van hen ten opzichte van ‘hun’ kinderen is totaal ongefundeerd; de Generatie Einstein accepteert niet langer de cultuur die we nog het best kunnen weergeven met die paarse krokodil uit de reclame.

Leuk hè? En ik maar denken dat we het moesten doen met de typering ‘Breezah-jugend’. Ben ik toch te negatief geweest. Of niet? Al met al is het niet moeilijk om je hierover een mening te vormen. Overigens erkennen de schrijvers zelf, twee maanden na het voltooien van hun werk, op sommige punten al tot andere inzichten te zijn gekomen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het boek een welkome aanvulling kan zijn op allerlei artikelen in kranten en opinieblaadjes. Bovendien beantwoordt het hoe dan ook aan een van de meest tijdloze eigenschappen van ons volkje: we hebben er weer een hokje bij!

Goed. Het boek kost €20,-. Blijft er nog €10,- over. Suggesties?

© Dazzled Kid, 2006